Ε ναι λοιπόν είχε δίκιο.......
Οι άντρες σταματάνε να είναι παιδιά 6 μήνες μετά το θάνατο τους......
Πόσο γέλασα όταν το άκουσα στην ηλικία των δεκατεσσάρων, τώρα καταλαβαίνω πολύ καλά το νόημα, και τι κρίμα που δεν γελάω πια..
Είναι απίστευτη η πίκρα που σου προκαλεί η παιδιάστικη συμπεριφορά μερικών, είναι αυτό που λένε
"είναι ο ίδιος άνθρωπος που επένδυσα συναισθηματικά;"
Μα τι στο καλό τυφλή ήμουν;
Όχι.. τυφλή δεν ήσουν, ερωτευμένη ήσουν και δεν μπορούσες να δεις την άλλη πλευρά, την πλευρά του ατόφιου εγωισμού, αυτού που το κρύβουν τόσο καλά και τόσο πολύ, αυτόν τον εγωισμό που θα σε τσακίσει μετά, που θα σε διαλύσει σαν το μικρό αστυνομικό αυτοκινητάκι του, που το πετούσε όταν ήταν μικρός, γιατί πολύ απλά ήταν δικό του.
Έτσι σε βλέπουν καλή μου, έτσι μας βλέπουν όλες, σε ματιάζουν στη βιτρίνα και μόλις σε αποκτήσουν, παίζουν για λίγο μαζί σου, άλλοι όμορφα, άλλοι ήρεμα, άλλοι ειρωνικά...
Όλοι όμως παίζουν και μετά;
Και μετά σε βαριούνται, σε βάζουν στην άκρη, ή σε πετάνε αφού πρώτα σε διαλύσουν.
Το δέχεσαι με κάθε κόστος άλλωστε ξέρεις ότι και να προσπαθήσεις, άσκοπο είναι, και συνέρχεσαι σιγά σιγά... αναρρώνεις και τότε σε ξαναθυμάται το παιδάκι και θέλει πίσω το παιχνιδάκι του και κάνει ότι πιο παιδιάστικο μπορεί να κατεβάσει το αφελή και ανώριμο μυαλό του.
Τοτε γλυκιά μου είναι το μεγάλο λάθος τους, απομυθοποιείται, με αυτή την ανώριμη συμπεριφορά το μόνο που καταφέρνει
είναι να σε ωθήσει να πατήσεις πιο εύκολα Game Over.
Γιατί αν αυτοί δεν θέλουν να μεγαλώσουν,
Εμείς δεν έχουμε χρόνο για παιχνίδια!
