Η αλλαγή είμαστε εμείς

Νιώθω να πνίγομαι...
Με πνίγει όλη αυτή η αδιαφορία των ανθρώπων για τη ζωή..
Βαρέθηκα να βλέπω ανθρώπους μόνο να υπάρχουν, να μην νοιάζονται, να μην αισθάνονται την παρακμή.
Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς, δεν μπορώ να δεχτώ ότι απλά παραδώσανε την ψυχή τους στο τίποτα, το μόνο που  μπορώ να δεχτώ είναι ότι δεν νιώθουν πια, ότι δεν σκέφτονται πια ότι έχουν μεταλλαχτεί σε ένα αϋλο σώμα...
Έχουν δεχτεί την εξαθλίωση των αξιών, έχουν μετατρέψει το ανεκτίμητο και αδιαπραγμάτευτο σε ύλη, σε πράγμα...
Ξέχασαν  πως αυτά που έχουν αξία δεν είναι πράγματα... είναι συναισθήματα.
Δεν διαπραγματεύεται το χαμόγελο, το γέλιο, η χαρά, η θλίψη, η προσμονή, η επιμονή, η ευτυχία... οι στιγμές...
Δεν έχουν τιμή...
Κι όμως, τα πουλήσαμε πολύ φθηνά, σχεδόν τα χαρίσαμε στο βωμό της ύλης.
Ξαφνικά, αρχίσαμε να εκτιμάμε ότι γυαλισμένο, λαμπρό και μεγαλειώδες μας προτείνανε.
Μας προωθούσαν και μας υποσχόταν... 
Ναι, στήσανε μια παγίδα και παγιδευτήκαμε.
Μήπως ήρθε η ώρα να παλέψουμε για να ξεφύγουμε;
Μήπως ήρθε η ώρα να αναθεωρήσουμε;
Θεωρώ πως είναι η στιγμή της αλλαγής κ'αυτή η αλλαγή για να πετύχει πρέπει να αρχίσει από του εαυτό μας, από μέσα μας.
Είναι δύσκολο, το ξέρω, φαντάζει ακατόρθωτο να αρνηθείς όσα έχεις μάθει να υποστηρίζεις όσα έχεις θεωρήσει αυτονόητα.. όμως φίλοι μου, 
Πως θα αλλάξουμε τον κόσμο αν δεν αλλάξουμε το είναι μας;
Ουτοπικό και ονειροπόλο, θα μου πείτε...
Το ξέρω, σας απαντάω, αλλά προτιμώ να ονειρεύομαι την ουτοπία παρά να βουλιάζω στο απύθμενο τίποτα...

                                                                                                                          Φιλικά Gia Serres