Η αλλαγή είμαστε εμείς

Νιώθω να πνίγομαι...
Με πνίγει όλη αυτή η αδιαφορία των ανθρώπων για τη ζωή..
Βαρέθηκα να βλέπω ανθρώπους μόνο να υπάρχουν, να μην νοιάζονται, να μην αισθάνονται την παρακμή.
Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς, δεν μπορώ να δεχτώ ότι απλά παραδώσανε την ψυχή τους στο τίποτα, το μόνο που  μπορώ να δεχτώ είναι ότι δεν νιώθουν πια, ότι δεν σκέφτονται πια ότι έχουν μεταλλαχτεί σε ένα αϋλο σώμα...
Έχουν δεχτεί την εξαθλίωση των αξιών, έχουν μετατρέψει το ανεκτίμητο και αδιαπραγμάτευτο σε ύλη, σε πράγμα...
Ξέχασαν  πως αυτά που έχουν αξία δεν είναι πράγματα... είναι συναισθήματα.
Δεν διαπραγματεύεται το χαμόγελο, το γέλιο, η χαρά, η θλίψη, η προσμονή, η επιμονή, η ευτυχία... οι στιγμές...
Δεν έχουν τιμή...
Κι όμως, τα πουλήσαμε πολύ φθηνά, σχεδόν τα χαρίσαμε στο βωμό της ύλης.
Ξαφνικά, αρχίσαμε να εκτιμάμε ότι γυαλισμένο, λαμπρό και μεγαλειώδες μας προτείνανε.
Μας προωθούσαν και μας υποσχόταν... 
Ναι, στήσανε μια παγίδα και παγιδευτήκαμε.
Μήπως ήρθε η ώρα να παλέψουμε για να ξεφύγουμε;
Μήπως ήρθε η ώρα να αναθεωρήσουμε;
Θεωρώ πως είναι η στιγμή της αλλαγής κ'αυτή η αλλαγή για να πετύχει πρέπει να αρχίσει από του εαυτό μας, από μέσα μας.
Είναι δύσκολο, το ξέρω, φαντάζει ακατόρθωτο να αρνηθείς όσα έχεις μάθει να υποστηρίζεις όσα έχεις θεωρήσει αυτονόητα.. όμως φίλοι μου, 
Πως θα αλλάξουμε τον κόσμο αν δεν αλλάξουμε το είναι μας;
Ουτοπικό και ονειροπόλο, θα μου πείτε...
Το ξέρω, σας απαντάω, αλλά προτιμώ να ονειρεύομαι την ουτοπία παρά να βουλιάζω στο απύθμενο τίποτα...

                                                                                                                          Φιλικά Gia Serres

Όλοι κάνουμε λάθη...!

Ξέρεις οι άνθρωποι κάνουν λάθη, γι'αυτό άλλωστε ανήκουν στο ανθρώπινο είδος.
Κανείς δεν είναι αλάθητος.
Δυστυχώς όμως υπάρχουν κάποιοι που κρατάνε το μαχαίρι και την πίτα οι ίδιοι.
Είναι αυτοί που δεν μπορούν να συγχωρέσουν κανέναν, πολύ απλά γιατί έχουν μάθει να μεταθέτουν τις ευθύνες τους σε άλλους...
Αλήθεια όμως πόσο ήσυχη συνείδηση μπορούν να έχουν;
Πόσο καλά μπορούν να νιώθουν με τους εαυτούς τους, όταν ξέρουν πως στο ξεκίνημα τους αυτό το "λάθος" ήταν δικό τους;
Άραγε μπορούν να το καταλάβουν;
Όχι δεν θέλουν, δεν το αντέχουν.
Είναι πιο εύκολο να επιρρίπτεις ευθύνες σε άλλους,
Είναι πιο εύκολο να κάνεις τον ανίδεο και να πληγώνεις τους φίλους σου, τους συνεργάτες σου, τους οικείους σου.
Είναι όμως αλήθεια, τόσο αδύναμο και κακόβουλο που σιγά - σιγά όλοι οι γύρω σου, σου γυρνάνε την πλάτη, σε αφήνουν μόνο σου...
Και τότε όλες οι ευθύνες που αρνήθηκες να πάρεις σε πνίγουν... σε πνίγει ο ίδιος σου ο χαρακτήρας, και δεν μπορείς να σωθείς γιατί δεν έμαθες ποτέ να συγχωρείς...
Δεν έμαθες ποτέ να αναγνωρίζεις τα λάθη σου... δεν θέλησες ποτέ να γνωρίσεις εσένα.
Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος σου.
Θα σου πω ένα μυστικό... τα λάθη είναι ανθρώπινα, και αυτοί που θεωρούν ότι δεν κάνουν ποτέ λάθος... δεν είναι "Άνθρωποι".. είναι κούκλες...
Και μια συμβουλή...
Μάθε να αναγνωρίζεις και να αγαπάς τα λάθη σου είναι αυτά που σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο...
Είναι αυτά που τελικά σου δείχνουν το σωστό δρόμο.

Μπορείς

Αρνούμαι να συνεχίσω να ζω σ'αυτή τη χώρα. 

και επειδή δεν θέλω να φύγω, θα προσπαθήσω, θα παλέψω, θα παλέψω και θα την αλλάξω. γιατί θέλω τα παιδιά μου να γνωρίσουν την χώρα που τους αξίζει, 

γιατί ξέρω πως η χώρα μου έχει δυνατότητες, γιατί αναγνωρίζω τα λάθη του παρελθόντος και θα τα διορθώσω στο παρόν για να έχω ένα μέλλον σε μια χώρα... που θα ζω χωρίς να φοβάμαι, 

Σε μια χώρα που οι παρελάσεις θα είναι η περηφάνια μου για τους προγόνους μου, 

Σε μια χώρα που το πνεύμα της δεν μπορεί να φυλακιστεί σε δύο οικογένειες... 

Σε μια χώρα ΕΛΕΥΘΕΡΗ..

Γιατί ελεύθεροι γεννηθήκαμε και ελεύθεροι θέλουμε να συνεχίσουμε να ζούμε, ξέρουμε πως είναι στο χέρι μας,  ξέρουμε πως έχουμε την δύναμη να αλλάξουμε το κατεστημένο, το ερώτημα είναι ΘΕΛΟΥΜΕ ;

Αν ναι τότε μπορούμε!

Πως; Κοίτα μέσα σου και θα έρθει η απάντηση, ρώτα τον εαυτό σου, τι θέλεις από την ζωή σου;

Θέλεις να ζεις με αξιοπρέπεια; 

Θέλεις να κοιτάς τα παιδιά σου κατάματα και να μην ντρέπεσαι για όλα αυτά που τους στερείς; 

Θέλεις να είσαι εσύ ο αφέντης της ζωής σου και όχι όλοι αυτοί οι δοσίλογοι πολιτικάδες που μας ρουφάν το αίμα; 

Άκου! Αφουγκράσου γύρω σου τις φωνές των νέων. 

Κοίτα γύρω σου τι δεν σου αρέσει και άλλαξε το, βρες την δύναμη, μπορείς!

Σε λιγότερο από δύο μήνες θα σου ζητηθεί ψήφος για νέα κυβέρνηση, 

σκέψου πριν ψηφίσεις, σκέψου τι μπορείς να αλλάξεις με την επιλογή σου, 

σκέψου τι μέλλον θέλεις να έχει η χώρα σου, και θυμήσου..

Θυμήσου τα δεινά που βιώνεις, θυμήσου τα ψέματα που άκουσες, θυμήσου τον μισθό που κόπηκε, θυμήσου την σύνταξη που χάθηκε. 

Μα πάνω από όλα θυμήσου το μέλλον που σκοτώνουν!

Μην γίνεις συνένοχος, πάλεψε, αντιστάσου, Μπορείς!

Η ψήφος σου είναι προσωπική υπόθεση, δεν είναι συμφωνία, δεν πωλείται, δεν εξαγοράζεται, δεν δανείζεται.

Είναι η μόνη ευκαιρία σαν πολίτης να κάνεις την ανατροπή!

Είναι η μόνη ευκαιρία να ζητήσεις πίσω όσα σου αρπάξανε!

Δεν βγαίνεις από την υποχρέωση ψηφίζοντας τους προδότες της χώρας σου, 

γίνεσαι και εσύ ένας από αυτούς, αυτό θέλεις;

Σκέψου και θυμήσου αυτή την φορά να μην σκοτώσεις το μέλλον της πατρίδας σου!

Εικονικό ή Πραγματικό ;

Η ζωή είναι η καθημερινότητα μας, είναι η "καλημέρα" που λέμε σε φιλικά και αγαπημένα πρόσωπα, είναι το χαμόγελο μας, 
είναι οι κουβέντες μας, 
είναι το άγγιγμα του συντρόφου μας, 
είναι εκείνος ο ατελείωτος καφές που απολαμβάνουμε με τον κολλητό μας, 
είναι οι καινούργιες γνωριμίες που κάνουμε στην διάρκεια της μέρας, 
είναι η θλίψη που νιώθουμε όταν κάτι δεν πήγε καλά, 
είναι ο θυμός και το άγχος όταν μας κυνηγάει ο χρόνος, 
είναι όλα αυτά τα συναισθήματα όμορφα ή άσχημα που νιώθουμε στο τέλος της ημέρας, όταν κάνουμε τον απολογισμό μας...
Είναι όλα αυτά που αγαπάμε, όλα αυτά που προσπαθούμε να καταφέρουμε...
Και όλα αυτά υπάρχουν σε πραγματικό χρόνο με υπαρκτά πρόσωπα, με αληθινά συναισθήματα.
Υπάρχει όμως τα τελευταία χρόνια μία "άλλη" πλευρά, 
η εικονική πραγματικότητα, που δημιουργήθηκε και εμφανίστηκε στο Facebook στη ζωή μας, ξεκίνησε ως κοινωνικό δίκτυο προσώπων, 
ως μια παρέα σε όλο τον κόσμο, μία πιο κοντινή προσέγγιση με άτομα που βρισκόταν μακριά μας, αυτή είναι η σωστή χρήση του facebook, 
δυστυχώς όμως δεν είναι από όλους τους χρήστες εφικτό.
Έχει παρατηρηθεί ότι τα τελευταία χρόνια ο εθισμός που προκαλείται από το internet είναι ο χειρότερος  και από τον αλκοολισμό, ενώ στην Αγγλία και στην Γερμανία έχουν ήδη δημιουργήσει κλινικές αποτοξίνωσης διαδικτύου.
Είναι πραγματικά λυπηρό να αντιλαμβάνεσαι πως υπάρχουν άνθρωποι που έχουν στην ουσία "μπερδέψει" την πραγματικότητα με την εικονική ζωή του διαδικτύου.
Σου προκαλεί θλίψη το γεγονός, να ακούς ανθρώπους να μετράνε την προσωπικότητα τους με likes, 
να φαντάζονται τον έρωτα και την ευτυχία με τραγούδια και να διαλύουν "φιλίες" με μπλοκάρισματα και αναφορές.

Σαφώς και κάποια πράγματα, όπως ενημέρωση, ανταλλαγή απόψεων και σκέψεων είναι ευκολότερα και γρηγορότερα να διαδοθούν μέσα από το διαδίκτυο, αλλά ως εκεί... 
Δεν είναι διαγωνισμός, δεν είναι παιχνίδι, δεν είναι ζωή για να παθιαζόμαστε, ένα ακόμα μέσο επικοινωνίας είναι και μάλιστα αρκετά επικίνδυνο, αφού τις περισσότερες φορές δεν γνωρίζεις τα άτομα που συναναστρέφεσαι και τραγικό να θυμώνεις ή ακόμη και να προσπαθείς να κάνεις κακό σε ένα profile, 
καταναλώνεις την ενέργεια σου σε κάτι ίσως μη πραγματικό.
Βέβαια είναι το μέσο που βολεύει κάποιες υπηρεσίες να ελέγχουν εκατομμύρια ανθρώπους ανά τον κόσμο.
Ίσως τελικά είναι ένα ακόμη παγκόσμιο παιχνίδι που εκμεταλλεύεται κάθε χώρα, με δικούς της ανθρώπους που λειτουργούν ως "φίλοι" σου για να μάθουν και να παρακολουθούν την ζωή σου...
Ας ξεχωρίσουμε λοιπόν το εικονικό από το πραγματικό και ας χαρούμε το δώρο που έχουμε Τη ΖΩΉ ΜΑΣ.

Η απογοήτευση του ανεκπλήρωτου

Όταν η εκπλήρωση της επιθυμίας - απωθημένου δεν πλησιάζει αυτό που φανταζόμασταν, αυτό που περιμέναμε.
Πιανόμαστε στην παγίδα του ανεκπλήρωτου, ή επιθυμία που μας καταβάλει για να εκπληρώσουμε τα απωθημένα μας είναι ίσως η μεγαλύτερη απογοήτευση που ίσως νιώσαμε ποτέ...

Όλοι μας έχουμε στιγμές, συναναστροφές και επιθυμίες, που για κάποιο λόγο ή αιτία δεν τις εκμεταλλευτήκαμε όταν είχαμε την ευκαιρία, αυτή η αίσθηση του ανεκπλήρωτου μένει μέσα μας και ας μην κρυβόμαστε, 
κάθε φορά που σκεφτόμαστε τι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει... τότε μας τσιμπάει κάτι στο στομάχι είναι το αίσθημα του απωθημένου... του γιατί.
Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις έντονα την επιθυμία να γυρίσεις πίσω και να "τελειώσεις" αυτό που άφησες..
Υπάρχουν στιγμές που ενώ το είχες αποβάλλει από μέσα σου το απωθημένο εμφανίζεται μπροστά σου σαν ευκαιρία, σαν μια δεύτερη ζαριά που είσαι έτοιμος να παίξεις...
Ναι, γιατί όχι; 
Αυτή τη φορά γίνεσαι παίκτης του παιχνιδιού, εκμεταλλεύεσαι την αρένα για να τερματίσεις τελικά τον δρόμο που είχες παρατήσει.
Όμως, τι κρίμα, αντιλαμβάνεσαι πως 
ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΠΕΡΊΜΕΝΕΣ!
Είχες πλάσει στην φαντασία σου, το άπιαστο, το μεγάλο, το ανώτερο αυτό που δεν μπόρεσες να φτάσεις και τώρα που το έφτασες κατάλαβες πως απλά έπρεπε να το προσπεράσεις.
Ίσως τελικά να υπάρχει όντως λόγος που δεν υλοποιούμε κάποιες ευκαιρίες, ίσως ο μηχανισμός άμυνας που διαθέτουμε να προφυλάσσει από την απογοήτευση που μας περίμενε.
Ίσως είναι καλύτερα κάποια απωθημένα του παρελθόντος, να μένουν ανεκπλήρωτα για να έχουμε τη δύναμη να εκπληρώνουμε τα όνειρα του μέλλοντος.

Μας κλέψατε το όνειρο, θα δημιουργήσουμε άλλο

Είναι αυτό που προσμένεις να έρθει, αυτό που αναζητάς και παλεύεις κάθε στιγμή..
Το όνειρο που έπλασες, ο στόχος που δούλεψες όλα αυτά τα χρόνια για να τον δεις να υλοποιείται και είσαι τόσο κοντά σχεδόν έφτασες, είσαι έτοιμος να ανοίξεις φτερά κι όμως δεν σ'άφηναν, έρχεται η ανατροπή γιατί κάποιοι δεν μπορούν να κάνουν σωστά την δουλειά τους, γιατί κάποιοι αποφάσισαν για σένα χωρίς εσένα.
Γιατί κάποιοι γκρεμίζουν τα όνειρα μας στον βωμό της πολιτικής και στο χρώμα του χρήματος.
Γιατί σου λένε ΧΡΩΣΤΑΣ και πρέπει να πληρώσεις.
Να πληρώσουμε τι;
Ένα χρέος που το δημιουργήσατε εσείς!
Να πληρώσουμε πως;
Αφού εσείς οι ίδιοι μας κόβεται το εισόδημα μας, εσείς κατακρεουργείται την σύνταξη μας, τα χρόνια δουλειάς μας...
Όχι κύριοι, εμείς πληρώναμε τους φόρους μας, εμείς ήμασταν έντιμοι απέναντι σας και το πληρώναμε ακριβά με την αδιαφορία σας και την αναξιοπιστία σας.
Αποτύχατε, αν είχατε μία σταγόνα αξιοπρέπειας και σεβασμού προς τον εαυτό σας θα δηλώνατε παραίτηση, θα λέγατε την αλήθεια... Και εμείς την ΑΛΉΘΕΙΑ θα την στηρίζαμε με το υστέρημα μας, με την ψυχή μας και θα πληρώναμε.
Τώρα κύριοι δεν μπορούμε πια, μας στερήσατε το όνειρο μας, σκοτώσατε το στόχο μας κι αυτό δεν αναπληρώνεται πια με τίποτα, ούτε με τα χρήματα σας ούτε με την "αλήθεια" σας, γιατί τώρα δεν μπορούμε να σας εμπιστευτούμε ξανά.
Να φοβάσε τον πεινασμένο και τον αδικημένο έλεγε η γιαγιά μου, γιατί τον πνίγει το δίκιο και ξεσπάει...
Μας αδικήσατε και μας εξαθλιώσατε.
Για ότι ακολουθήσει να ξέρετε πως εσείς θα είστε υπαίτιοι, αναγνωρίσαμε το λάθος μας και ήρθε η ώρα να το διορθώσουμε, ήρθε η ώρα να ξαναρχίσουμε να ονειρευόμαστε!

Γιατί κάποιοι παραμένουν πάντα παιδιά

Ε ναι λοιπόν είχε δίκιο.......

Οι άντρες σταματάνε να είναι παιδιά 6 μήνες μετά το θάνατο τους......

Πόσο γέλασα όταν το άκουσα στην ηλικία των δεκατεσσάρων, τώρα καταλαβαίνω πολύ καλά το νόημα, και τι κρίμα που δεν γελάω πια..

Είναι απίστευτη η πίκρα που σου προκαλεί η παιδιάστικη συμπεριφορά μερικών, είναι αυτό που λένε

"είναι ο ίδιος άνθρωπος που επένδυσα συναισθηματικά;"

Μα τι στο καλό τυφλή ήμουν;

Όχι.. τυφλή δεν ήσουν, ερωτευμένη ήσουν και δεν μπορούσες να δεις την άλλη πλευρά, την πλευρά του ατόφιου εγωισμού, αυτού που το κρύβουν τόσο καλά και τόσο πολύ, αυτόν τον εγωισμό που θα σε τσακίσει μετά, που θα σε διαλύσει σαν το μικρό αστυνομικό αυτοκινητάκι του, που το πετούσε όταν ήταν μικρός, γιατί πολύ απλά ήταν δικό του.

Έτσι σε βλέπουν καλή μου, έτσι μας βλέπουν όλες, σε ματιάζουν στη βιτρίνα και μόλις σε αποκτήσουν, παίζουν για λίγο μαζί σου, άλλοι όμορφα, άλλοι ήρεμα, άλλοι ειρωνικά... 

Όλοι όμως παίζουν και μετά;

Και μετά σε βαριούνται, σε βάζουν στην άκρη, ή σε πετάνε αφού πρώτα σε διαλύσουν.

Το δέχεσαι με κάθε κόστος άλλωστε ξέρεις ότι και να προσπαθήσεις, άσκοπο είναι, και συνέρχεσαι σιγά σιγά... αναρρώνεις και τότε σε ξαναθυμάται το παιδάκι και θέλει πίσω το παιχνιδάκι του και κάνει ότι πιο παιδιάστικο μπορεί να κατεβάσει το αφελή και ανώριμο μυαλό του.

Τοτε γλυκιά μου είναι το μεγάλο λάθος τους, απομυθοποιείται, με αυτή την ανώριμη συμπεριφορά το μόνο που καταφέρνει

είναι να σε ωθήσει να πατήσεις πιο εύκολα Game Over.

Γιατί αν αυτοί δεν θέλουν να μεγαλώσουν, 

Εμείς δεν έχουμε χρόνο για παιχνίδια!