Η απογοήτευση του ανεκπλήρωτου

Όταν η εκπλήρωση της επιθυμίας - απωθημένου δεν πλησιάζει αυτό που φανταζόμασταν, αυτό που περιμέναμε.
Πιανόμαστε στην παγίδα του ανεκπλήρωτου, ή επιθυμία που μας καταβάλει για να εκπληρώσουμε τα απωθημένα μας είναι ίσως η μεγαλύτερη απογοήτευση που ίσως νιώσαμε ποτέ...

Όλοι μας έχουμε στιγμές, συναναστροφές και επιθυμίες, που για κάποιο λόγο ή αιτία δεν τις εκμεταλλευτήκαμε όταν είχαμε την ευκαιρία, αυτή η αίσθηση του ανεκπλήρωτου μένει μέσα μας και ας μην κρυβόμαστε, 
κάθε φορά που σκεφτόμαστε τι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει... τότε μας τσιμπάει κάτι στο στομάχι είναι το αίσθημα του απωθημένου... του γιατί.
Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις έντονα την επιθυμία να γυρίσεις πίσω και να "τελειώσεις" αυτό που άφησες..
Υπάρχουν στιγμές που ενώ το είχες αποβάλλει από μέσα σου το απωθημένο εμφανίζεται μπροστά σου σαν ευκαιρία, σαν μια δεύτερη ζαριά που είσαι έτοιμος να παίξεις...
Ναι, γιατί όχι; 
Αυτή τη φορά γίνεσαι παίκτης του παιχνιδιού, εκμεταλλεύεσαι την αρένα για να τερματίσεις τελικά τον δρόμο που είχες παρατήσει.
Όμως, τι κρίμα, αντιλαμβάνεσαι πως 
ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΠΕΡΊΜΕΝΕΣ!
Είχες πλάσει στην φαντασία σου, το άπιαστο, το μεγάλο, το ανώτερο αυτό που δεν μπόρεσες να φτάσεις και τώρα που το έφτασες κατάλαβες πως απλά έπρεπε να το προσπεράσεις.
Ίσως τελικά να υπάρχει όντως λόγος που δεν υλοποιούμε κάποιες ευκαιρίες, ίσως ο μηχανισμός άμυνας που διαθέτουμε να προφυλάσσει από την απογοήτευση που μας περίμενε.
Ίσως είναι καλύτερα κάποια απωθημένα του παρελθόντος, να μένουν ανεκπλήρωτα για να έχουμε τη δύναμη να εκπληρώνουμε τα όνειρα του μέλλοντος.