Αλλάζουν οι Άνθρωποι καρδιά μου, αλλάζεις και εσύ

Η μάνα μου έλεγε "Ο άνθρωπος γεννιέται, δεν γίνεται"...
Όχι ρε μάνα... ο άνθρωπος γεννιέται σαν οντότητα και δημιουργείται σαν προσωπικότητα...
Αυτό απαντάω τώρα πια...
Ερχόμαστε στον κόσμο σαν οντότητες με σάρκα και οστά, λειτουργούμε από τις πρώτες ώρες της ζωής με το ένστικτο, με τις αισθήσεις μας και κάθε λεπτό πλάθουμε το χαρακτήρα μας...
από τις γνώσεις, τις μυρωδιές, την αίσθηση της αφής...
επιλέγουμε τι μας αρέσει και τι όχι... 
έτσι δημιουργούμε την προσωπικότητα μας...
και μετά έρχεται η στιγμή που μπαίνει στο παιχνίδι, 
η σκέψη μας και η αντίληψη μας, 
και τότε αρχίζει το κουβάρι να μπλέκεται... τότε αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι τη διαφορά του όμορφου από το ωραίο, του καλού από το καλύτερο... 
Και το μεγάλο δίλλημα είναι πιο να υποστηρίξω... αυτό που νιώθω ή αυτό που πρέπει?

Αλλάζουν οι άνθρωποι μαμά, άλλοι προς το καλύτερο άλλοι προς το χειρότερο, άλλοι παραμένουν στάσιμοι...
Μεγαλώνοντας συνειδητοποιείς ότι αυτά που μέχρι χθες τα είχες ψηλά, ξαφνικά τα θεωρείς ασήμαντα μικρά και ψάχνεσαι να γεμίσεις το κενό...


Και νιώθεις εγκλωβισμένη σε επιλογές που πια δεν σε εκφράζουν... 
Και νιώθεις αδύναμη γιατί πια δεν σε καταλαβαίνουν... 
Και προσπαθείς να εξηγήσεις... 
Ότι οι άνθρωποι αλλάζουν, μεγαλώνουν, εξελίσσονται...
Αλλάζουν τα πρέπει σου... αλλάζεις ΕΣΥ... 
και η αλλαγή δεν γίνεται αντιληπτή από ανθρώπους που επιλέγουν να παραμείνουν στάσιμοι...
Και τότε πρέπει να επιλέξεις, μαμά θα μείνεις κι εσύ πίσω ή θα ανοίξεις τα φτερά και θα πετάξεις? 
Οι Άνθρωποι Πλάθονται Μαμά....

Είναι η προδοσία που ενοχλεί

Ένα από τα πιο άσχημα συναισθήματα είναι η προδοσία...

Είναι το συναίσθημα που νιώθεις όταν πέφτει η μάσκα από ανθρώπους που πίστευες και αγαπούσες, που νοιαζόσουν και επένδυες πάνω τους...

Είναι η αντίληψη ότι έχασες... 
Και έχασες την ψυχή σου...

Είναι η αίσθηση που νιώθεις όταν πια καταλαβαίνεις πως κανείς δεν θα είναι δίπλα σου... κι ας ήσουν εκεί πάντα... 
Μα αυτό που σε θυμώνει πραγματικά είναι πως ξέρεις ότι θα το ξανακάνεις... και πως θα την ξαναπατήσεις... 
Όμως θέλεις να τα πεις... για μία φορά... θέλεις να τα πεις... να φωνάξεις πως είναι άδικο ρε φίλε... και πονάει... 
Γιατί εγώ ήμουν εκεί όταν ήθελες να κλάψεις, ήμουν εκεί όταν ήθελες να φύγεις... 
Θυμάσαι? μαζί φύγαμε... ήμουν εκεί όταν γελούσες... 
ΔΕΝ ήμουν εκεί όταν μιλούσες για μένα πίσω από την πλάτη μου... τότε δεν με χρειαζόσουν... τότε απλά με χρησιμοποιούσες... αυτό το "γιατί" σκαλίζει την πληγή... γιατί ρε φίλε... γιατί όχι σε μένα?

Κύκλος είναι η ζωή... 
Και σε αυτό τον κύκλο θα συναντήσεις άτομα σαν εσένα... 
Και τότε θα καταλάβεις την πικρία που κρύβουν τα λόγια... 
Όμως τότε εγώ δεν θα είμαι εκεί... θα με έχεις ήδη διώξει... 
Γιατί τους αληθινούς τους φοβάσαι... γι'αυτό τους απομακρύνεις με ύπουλους τρόπους που γνωρίζεις πως δεν μπορούν να ανεχτούν...

Να είσαι καλά στον ψεύτικο κόσμο σου... όταν συνέλθεις σε περιμένω στον δικό μου κόσμο...

Και προετοιμάσου... η αλήθεια πονάει πολύ... 

Θα αντέξεις???

Πόσο πονάει το Σ'αγαπώ...

Σου λέει σ'αγαπώ... και ξέρεις πως κάτι θέλει πως δεν είναι αληθινό, είναι η λέξη που χρησιμοποιεί για να σε πλησιάσει...

Το καταλαβαίνεις γιατί εσύ το σ'αγαπώ το νιώθεις, ξέρεις πως δεν είναι μια λέξη, ξέρεις πως είναι συναίσθημα που σου καίει την ψυχή ξέρεις... νιώθεις... αισθάνεσαι... και όμως κλείνεις τα μάτια και πιστεύεις περιμένοντας να πληγωθείς...

Γιατί όταν αγαπάς... 

Δεν μιλάς.. Δείχνεις...Νιώθεις.. Αισθάνεσαι..

Κλαις και γελάς ταυτόχρονα...

Και ξέρεις πότε είναι αληθινό αυτό που ακούς... 

Όμως αγαπάς... και το ψέμα σου φαίνεται τόσο μικρό... 

Και εσύ νιώθεις τόσο δυνατή που νομίζεις πως μπορείς να νικήσεις...

Δεν θέλεις τίποτα μόνο να είναι καλά όπου και αν είναι, ότι κι αν κάνει... μόνο να χαμογελάει και να είναι ευτυχισμένος... 

κι ας μην είσαι εσύ αυτή που τον κάνει να νιώθει έτσι... 

γιατί εσύ ξέρεις να αγαπάς... και ξέρεις να πονάς... 

και ΝΑΙ εκεί φαίνεται η δύναμη σου... 

στο χαμόγελο που σχηματίζεται στα χείλη σου όταν τον σκεφτείς..

Και ας ξέρεις πως ποτέ δεν θα το δει...

Γιατί το Σ'ΑΓΑΠΩ του δεν ήταν αληθινό... και το ήξερες... παρόλα αυτά τον αγάπησες...

Μην νιώθεις πόνο...
στην αγάπη 
Βλέπει η καρδιά...
Σίγουρα η δική σου κάτι είδε και αγάπησε... 

Μάζεψε την εμπειρία σου... και η ανάμνηση της θα σου θυμίζει ότι εσύ μπορείς να αγαπάς...

Άσε λοιπόν τους άλλους να προσπαθήσουν να δεχτούν την αγάπη σου...

Τα Πρέπει και Τα Θέλω.

Κάποιες φορές τα πρέπει μας πνίγουν τα θέλω μας...
Και τότε νιώθεις τόσο άδεια την ύπαρξη σου...
Φέρεσαι σαν ρομπότ, κάνεις αυτό που πρέπει, όλοι είναι ευχαριστημένοι γύρω σου...
Και εσύ θάβεις τα όνειρα σου, πνίγεις τα θέλω σου και συνεχίζεις να υπάρχεις και είναι δύσκολο, πονάει πολύ...
Κατανοώ πως είναι πολύ δύσκολο πια να νιώσουμε και να ακολουθήσουμε τα θέλω μας, στα σημερινά κοινωνικά δεδομένα... 
Δεν χάνουμε τίποτα όμως να προσπαθήσουμε... 
αρκεί να ξέρουμε τι ακριβώς θέλουμε...
             Να ελπίζουμε πως κάποια στιγμή θα βρούμε τη δύναμη... 
και τα ΘΕΛΩ μας θα νικήσουν...
και τότε πραγματικά θα νιώσουμε... 
θα ξαναγίνουμε ΕΜΕΙΣ...
Θα ΖΗΣΟΥΜΕ... 
θα ψάξουμε και θα βρούμε την ευτυχία... 
γιατί το ΘΕΛΩ είναι αυτό που θα μας κάνει ευτιχισμένους...

Φιλία... Το αλάτι στην ζωή μας

H εννοια της φιλιας ειναι απο τα πρωτα μας βηματα διπλα μας...... 
και εξελισσεται η'παγωνει....
Φιλιες που αντεχουν στο χρονο, που ειναι βασισμενες σε ανιδιοτελη αγαπη, που γεμιζουν το κενο της σκεψης σου και της ζωης σου,που ξερεις πως οσο χρονια και να περασουν ειναι εκει διπλα σου να κλαψουν, να γελασουν.να θυμωσουν και να σε ξαναπροσεγγισουν......
Ειναι εκει χωρις να θελουν να σε αλλαξουν,  χωρις να θελεις να τους αλλαξεις....... 
Εισαι εκει γι αυτους και ειναι εκει για σενα......
Και μονο η παρουσια τους σου κανει καλο...... 


Αυτη ειναι η δυνατη φιλια , η αληθινη φιλια.......


Υπαρχει και η αλλη πλευρα του νομισματος .... 
Η λυκοφιλια... ειναι οι φιλοι που θελουν κατι απο σενα , που χαιρονται οταν κλαις που ζηλευουν οταν χαιρεσαι..... 
Ειναι αυτοι που μας πληγωνουν σε καθε κινηση τους......
Σε καθε λεξη τους που φορανε τη μασκα του προστατη.....
Ειναι αυτοι που μας δειχνουν ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ......
Χαιρομαι που στη ζωη μου συναντησα και τις 2 οψεις του νομισματος φιλια....
ετσι μπορω πια να ξεχωρισω τον φιλο απο τον 'φιλο'.......και ευχαριστω και τους δυο ...

με τις συμπεριφορες τους .... εγινα καλυτερος ανθρωπος.....!

Υπαρχουν Ανθρωποι και ΑΝΘΡΩΠΟΙ..

Υπάρχουν χαρακτηρες και χαρακτηρες, ανθρωποι και ΑΝΘΡΩΠΟΙ, υπαρχουν και καποιοι που μοιαζουν με οδοστρωτηρες.

Ειναι αυτοι που νομιζουν πως ολα τους ανηκουν, που μπορουν να παιρνουν αυτο που θελουν χωρις να τους νοιαζει ποσο στοιχιζει αυτο σε καποιους...

Και ΝΑΙ ρε φιλε... οκ... ετσι εισαι το δεχομαι... 
αλλα μπορεις να γινεις τουλαχιστον ειλικρινης να πεις "εγω αυτο θελω και ετσι ειναι" να εχει ο απεναντι σου την δυνατοτητα να αποφασισει μονος του αν θελει να σε ακολουθησει, αν θελει να νιωσει αδειος... 
Nα ειναι επιλογη του, δικαιωμα του, ΜΑΓΚΙΑ του!

Γιατι ρε φιλε υπαρχουν ανθρωποι που η καρδια, η ψυχη και τα συναισθηματα ειναι η περιουσια τους,
Kαι εσυ δεν εχεις το δικαιωμα να τα λεηλατεις για να κανεις την πλακα σου..

Σε λυπαμαι ρε φιλε.. 
πραγματικα σε λυπαμαι γιατι ξερω πως θα μεινεις μονος και αδειος, και ειλικρινα η μοναξια σου δεν με νοιαζει... 
η κενοτητα σου ομως πληγωνει ρε φιλε και δεν το αξιζουμε...